Yeni bir programlama dili geliştirirken karşılaşılan en yaygın sorulardan biri, Hindley-Milner (HM) mı yoksa Çift Yönlü (Bidirectional - Bidir) bir tip sistemi mi kullanılması gerektiğidir. Ancak makale, bu seçimin aslında yanlış bir ikilem olduğunu savunuyor. Geliştiricilerin bu iki algoritma arasındaki soyut farklara odaklanmak yerine, dillerinin gerçek ihtiyaçlarına göre bir seçim yapmaları gerektiğini vurguluyor. Asıl sorulması gereken soru, "Dilimin jeneriklere ihtiyacı var mı?" olmalıdır.
Jenerikler genellikle birleştirme (unification) adı verilen bir mekanizmayı destekleyen tip sistemleri gerektirir. Birleştirme, tip değişkenlerini atama ve çözme sürecidir ve Rust gibi dillerde tip çıkarımının temelini oluşturur. Hindley-Milner tip sistemi, birleştirmeyi merkezine alır; dolayısıyla HM'yi seçmek, birleştirmeyi de seçmek anlamına gelir. Çift yönlü tip sistemleri ise daha ilginç bir hikayeye sahiptir. Literatürde birleştirme olmadan çalışan birçok çift yönlü tip sistemi örneği bulunabilir; anahtar noktalara eklenen açıklamalarla karmaşık programlar tip değişkenleri olmadan kontrol edilebilir. Ancak bu durum, çift yönlü tip sistemlerinin birleştirmeyi kullanamayacağı veya kullanmaması gerektiği gibi yanlış bir algıya yol açmamalıdır. Tam aksine, çift yönlü tip sistemi, HM'nin tüm özelliklerini ve daha fazlasını destekleyerek adeta bir üst küme ilişkisi kurar. Birleştirme, çift yönlü tip sistemine sorunsuz bir şekilde entegre edilebilir ve ona daha fazla esneklik ve güç katar.
Programlama dili geliştiricilerinin tip sistemi seçerken karşılaştığı yaygın bir ikilemi ele alarak, aslında dilin ihtiyaçlarına odaklanmanın ve çift yönlü tip sistemlerinin HM'ye kıyasla daha kapsamlı bir çözüm sunduğunu ortaya koyuyor.