Pangaea Proxima, bilim insanı Christopher Scotese tarafından 1982'de ortaya atılan, Dünya'nın gelecekteki olası bir süperkıta konfigürasyonudur. "Pangaea Ultima" isminin kafa karışıklığını gidermek amacıyla "Pangaea Proxima" (Sonraki Pangaea) olarak adlandırılan bu hipotez, süperkıta döngülerinin geçmişteki oluşum ve ayrılma süreçlerinin ekstrapolasyonuyla geliştirilmiştir. Scotese, bunun bir "fantezi" olduğunu kabul etse de, gezegenimizin jeolojik geleceğini anlamak için eğlenceli bir düşünce deneyi olduğunu belirtmektedir.
Bu senaryoya göre, önümüzdeki 250 milyon yıl içinde Atlantik ve Hint Okyanusları kapanacak. Amerika kıtalarının doğusundaki batı Atlantik'teki dalma-batma bölgeleri, okyanus ortası sırtının batmasına ve ardından tüm Atlantik ve Hint havzalarının yok olmasına yol açacak. Bu süreç, Amerika kıtalarını tekrar Afrika ve Avrupa ile bir araya getirecek. Süperkıtanın iç kısımlarının yarı kurak veya çöl bölgelerine dönüşerek 55°C'ye kadar aşırı sıcaklıklara maruz kalacağı öngörülüyor. Bu tür çevresel koşullar, Permiyen-Triyas yok oluş olayına benzer şekilde, insanlar dahil çoğu kara memelisinin neslinin tükenmesine neden olabilir.
Önümüzdeki 50 milyon yıl içinde ise Kuzey Amerika'nın batıya, Avrasya'nın doğuya kayması bekleniyor. Afrika, Avrupa ve Arabistan ile çarpışarak Akdeniz ve Kızıldeniz'i tamamen kapatacak. Bu çarpışma sonucunda İber Yarımadası'ndan Güney Avrupa ve Asya'ya uzanan devasa bir dağ silsilesi oluşacak ve bazı zirvelerin Everest Dağı'ndan daha yüksek olabileceği tahmin ediliyor. İran ise karayla çevrili bir ülke haline gelecek. Bu jeolojik değişimler, Dünya'nın yüzeyini ve iklimini kökten değiştirecek potansiyele sahip.
Dünya'nın jeolojik geleceğine dair bu hipotez, kıtaların hareketinin uzun vadeli etkilerini ve gezegenimizdeki yaşam için potansiyel sonuçlarını gözler önüne seriyor.