Optimizatörlerin doğru çalışmasını sağlamak oldukça zordur. Elle hazırlanan test paketleri bile, özellikle birden fazla bileşenin veya optimizasyon geçişinin etkileşiminden kaynaklanan köşe durumları ve hataları gözden kaçırabilir. Bu makale, optimizatörlerdeki hataları otomatik olarak yakalamak amacıyla bir fuzzer geliştirme sürecini anlatmaktadır. Amaç, optimizatörün programın doğruluğunda bir hata oluşturup oluşturmadığını tespit etmek, sadece programın çökmesini sağlamaktan daha fazlasını hedeflemektir. Geliştirilen fuzzer, rastgele programlar üreterek çalışır. Bu programlar, yükleme (load), depolama (store) ve kaçış (escape) gibi basit operasyonları içerir. Fuzzer, rastgele ofsetlerle ve değerlerle argümanlardan yüklemeler ve depolamalar yapar, ayrıca çıktıları olan rastgele talimatlara kaçışlar ekler. Bu kaçış operasyonları, değerlerin sanki başka bir fonksiyon tarafından kullanılıyormuş gibi izlenmesini sağlar. Bu sayede, çeşitli ve beklenmedik program yapıları otomatik olarak oluşturulabilir. Fuzzer'ın temel doğruluk mekanizması, optimizasyon öncesi ve sonrası program davranışının aynı kalması ilkesine dayanır. Yazar, aynı ön koşullar altında, optimize edilmiş bir programın çalıştırılmasından sonra belleğin (heap) optimize edilmemiş bir programla aynı görünmesi gerektiği invariantını seçmiştir. Doğrulayıcı, argümanların takma ad (alias) oluşturmadığı ve tüm argümanların aynı nesne olduğu iki farklı durumu test eder. Bu yaklaşım, optimizatörün hatalı yüklemeler, yanlış depolamalar veya güncel olmayan önbelleklemeler gibi sorunları yakalamasına yardımcı olur.
Optimizatörlerin doğruluğunu otomatik yöntemlerle sağlamak, yazılım geliştirme süreçlerinde güvenilirliği ve performansı artırmanın kritik bir yoludur.