Courtney Love, "Korsanlık" kavramının yalnızca Napster gibi platformlarla sınırlı olmadığını, asıl korsanlığın büyük plak şirketlerinin sanatçılarla yaptığı sözleşmelerde yattığını iddia ediyor. Makalesinde, plak şirketlerinin sanatçıları nasıl sömürdüğünü göstermek için "komik" bir matematik örneği sunuyor. Bu örnekte, 1 milyon dolarlık avans ve %20 telif hakkı oranıyla büyük bir anlaşma yapan hayali bir rock grubu ele alınıyor.
Grup, 1 milyon dolarlık avansın yarısını albüm kaydına harcıyor. Geri kalanından menajer, avukat ve iş menajeri komisyonları ile vergiler düşüldüğünde, dört grup üyesine bir yıl boyunca geçinmek için kişi başı sadece 45.000 dolar kalıyor. Albümün bir milyon kopya satmasına rağmen, plak şirketi tarafından yapılan video prodüksiyonu, turne desteği ve bağımsız radyo tanıtımı gibi masrafların (toplamda 2 milyon doları aşan) tamamı grubun telif haklarından düşülüyor. Bu masraflar, grubun kazandığı 2 milyon dolarlık telif hakkını tamamen sıfırlıyor.
Sonuç olarak, grup bir milyon albüm satmasına rağmen sıfır gelir elde ederken, plak şirketi aynı süreçte 11 milyon dolar brüt gelir elde ediyor ve tüm masraflar düşüldüğünde bile önemli bir kar marjı yakalıyor. Love'ın hesabı, müzik endüstrisindeki güç dengesizliğini ve sanatçıların büyük plak şirketleriyle çalışırken karşılaştığı finansal zorlukları çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor. Bu durum, sanatçıların emeklerinin karşılığını almakta ne kadar zorlandığını ve sektördeki şeffaflık eksikliğini gözler önüne seriyor.
Müzik endüstrisindeki büyük plak şirketlerinin iş modellerinin, sanatçıların gelirlerini nasıl sıfırlayarak kendilerine büyük karlar sağladığını gözler önüne seriyor.