Bu makale, yazarın web teknolojilerine (Electron gibi) başvurmadan, mevcut tüm yerel platformlarda "yeni geliştirici deneyiminin" gerçekte nasıl olduğunu kişisel olarak deneyimleme arayışını ele alıyor. Onlarca yıldır bilgisayarlarla iç içe olmasına rağmen, modern anlamda bir "uygulama geliştiricisi" olmadığını belirten yazar, bu beceri eksikliğini gidermek amacıyla bir dizi deneye girişiyor. Proje, basit bir zar atma simülasyonu yapan bir rastgele sayı üreteci uygulaması yazmakla başlıyor. Bu "basit" uygulamanın seçilmesinin temel amacı, uygulama mantığından ziyade her platformun "araç kurulumu" ve "temel kullanıcı arayüzü oluşturma" işlevselliğine odaklanmaktı.
Deneyin zorluk seviyesini artırmak ve "platform entegrasyonu"na daha fazla dikkat çekmek amacıyla, GUI uygulamalarına kalıcı ayarlar (zarın kenar sayısı kaydedilip yeniden yükleniyor) ve en az bir İngilizce olmayan dile yerelleştirme desteği gibi ek gereksinimler eklendi. Yazar, her platform için en çok tanıtılan veya kolayca bulabildiği araçları, teknolojileri ve belgeleri kullanmaya özen gösterdi. Uygulama sırasıyla Standart C, C/POSIX (komut satırı), Linux (GTK ve GNOME, Qt ve KDE), Windows (WinUI 3), macOS/iOS (SwiftUI) ve Android (Jetpack Compose) platformlarına uyarlandı.
Yazar, bu süreçte çok şey öğrense de, genel deneyimin pek de harika olmadığını belirtiyor. Her platforma kendine özgü alaycı bir özetle "ödül" vererek, Standart C'yi "eskimeye en dirençli", C/POSIX'i "en işe yaramaz standart", GTK/GNOME'u "en çok boşa harcanan potansiyel", Qt/KDE'yi "platform tarafından en çok mağdur edilen", WinUI 3'ü "en ilhamsız", SwiftUI'ı "zaman kaybetmek için en eğlenceli" ve Jetpack Compose'u "en bariz maskesiz" olarak nitelendiriyor. Bu alaycı yorumlar, modern yerel uygulama geliştirme ekosisteminin karmaşıklığını ve geliştiriciler için sunduğu zorlukları açıkça ortaya koyuyor.
Farklı yerel uygulama geliştirme platformlarındaki güncel deneyimlerin karmaşıklığını ve zorluklarını gözler önüne seriyor.