Duvarlar, evlerimizin en temel unsurları olmasına rağmen, genellikle göz ardı edilen ancak büyük teknolojik ilerlemeleri temsil eden yapılardır. Tarih boyunca, yapı malzemeleri ve teknikleri sürekli evrim geçirmiştir. İnşaatın ilk dönemlerinde, "wattle-n-daub" adı verilen basit bir yöntemle, dallar örülerek oluşturulan bir iskeletin üzerine ıslak çamur sıvanır ve kurutulurdu. Bu ilkel yöntem, 6.000 yıldan fazla bir süre kullanılmış ve bazı binalarda günümüze kadar ulaşan örnekleri bulunmaktadır.
Sanayi Devrimi ile birlikte, duvar yapım teknikleri "plaster-n-lath" sistemine evrildi. Bu yöntemde, rastgele dallar yerine standart ahşap çıtalar (lata) kullanılırken, çamur yerine yangına dayanıklı bir mineral olan alçıdan yapılan sıva (plaster) tercih edildi. Ancak bu modernleşmeye rağmen, sıva duvarlar inşa etmek hala son derece emek yoğun ve uzmanlık gerektiren bir işti. Duvarların yerinde sıvanması, her biri ayrı kuruma süresi gerektiren birden fazla katman uygulamayı gerektiriyordu. Bu süreç, tipik bir evin duvarlarının tamamlanmasının yetenekli bir sıvacı için bir ila iki hafta sürmesine neden oluyordu ve sonuçlar genellikle en iyi ihtimalle vasat, hatta eğri büğrü olabiliyordu. Ayrıca, eski sıva duvarlar zamanla ufalanmaya ve kırılmaya eğilimliydi, bu da resim çerçeveleri gibi hafif eşyaları bile asmayı zorlaştırıyordu.
Geçmişte kullanılan sıva karışımları, iklim ve yerel malzeme bulunabilirliğine göre değişen ev yapımı tariflerdi. Bu karışımlara yaygın olarak eklenen maddelerden biri de asbestti. Günümüzde yoğun toksisitesi bilinen asbest, 1870'lerden 1970'lere kadar yangın direnci ve dayanıklılığı nedeniyle inşaatlarda yaygın olarak kullanılmıştır. Makale, modern alçıpanın (drywall) bu tarihsel zorluklara nasıl bir çözüm getirdiğini ve duvar inşaatını nasıl devrimleştirdiğini ima etmektedir.
Evlerimizin duvarları gibi sıradan görünen unsurların bile binlerce yıllık bir teknolojik evrimin ve mühendislik zorluklarının üstesinden gelme çabasının bir ürünü olduğunu gösteriyor.