Minneapolis, beklenen savaş alanı olmasa da, ICE ve CBP ajanlarının şehri kuşatmasıyla günlük yaşamın sıradanlığı içinde ürkütücü bir hal almıştır. Başlangıçta işgalci bir ordu gibi hareket eden İç Güvenlik Bakanlığı (DHS) ajanları, son zamanlarda taktiklerini değiştirerek adeta gizli bir polis gücü gibi davranmaya başlamıştır. Kimliklerini gizlemeye çalışsalar da, varlıkları herkes tarafından bilinmekte ve sürekli bir korku atmosferi yaratmaktadır. Bu durum, insanların her an tutuklanma, saldırıya uğrama veya öldürülme endişesiyle yaşamasına neden olmaktadır.
Bu korkular ne yazık ki gerçeğe dönüşmüştür. Çocuklar ve ebeveynler sokak ortasında kaçırılmış, insanlar işlerinden veya yolda giderken alınmış, boş araçları dörtlüleri yanar halde bırakılmıştır. Bu tehditler karşısında, özellikle sınır dışı edilme riski taşıyan göçmenler ve ten rengine göre sorgusuz sualsiz gözaltına alınabileceğini öğrenen ABD vatandaşları evlerine çekilmek zorunda kalmıştır. Minneapolis sakinleri bu duruma karşı eşi benzeri görülmemiş bir direniş sergilemiş; ajanları takip etmiş, otel odalarının önünde protesto etmiş ve restoranlardan kovmuştur. Hızla gelişen bir karşılıklı yardım ağı, saklanmak zorunda kalan ailelere temel kaynakları sağlamıştır.
Bu yaygın direniş, topluluğun göçmen komşularını korumak için bir araya geldiği ve yerel dayanışmanın faşizm ve yabancı düşmanlığına karşı zafer kazandığına dair bir anlatıyı beslemiştir. Ancak bu durum tam olarak doğru değildir. ICE yavaşlatılmış olsa da tamamen engellenememiştir. Ulusal medya ilgisi azalsa da, kuşatma devam etmektedir. ICE kamuoyu savaşını kaybetmiş ve yerel direniş operasyonlarını aksatmış olsa da, Minnesota'daki göçmen topluluklarında terör estirme ve onları gölgelere itme konusunda başarılı olmuştur. Asıl soru, bu durumun ne kadar süreceği ve topluluğun bu baskıdan sonra nasıl yeniden inşa edileceğidir.
Minneapolis'teki ICE operasyonları, göçmen topluluklarında derin bir korku ve güvensizlik yaratarak, günlük yaşamlarını derinden etkilemekte ve onları yeraltına itmektedir.