2001 yılında piyasaya sürülen ve The Matrix ile dedektif filmlerinden ilham alan Max Payne, çıktığı dönemde grafikleriyle büyük beğeni toplamış ve birçok ödül kazanmıştır. Makale, oyunun iki on yıl sonra bile grafiksel başarısını inceliyor ve o dönemin PC donanım kısıtlamalarına rağmen nasıl bu kadar gerçekçi bir deneyim sunabildiğini açıklıyor. 2001 yılı, 450 MHz tek çekirdekli CPU'lar ve günümüz RTX 2080'den üç kat daha az GPU belleğine sahip 16 MB'lık ekran kartlarının olduğu bir dönemdi. DirectX 8.0 API'si piksel ve vertex shader'ları desteklese de, talimat sayısı gibi konularda ciddi sınırlamalara sahipti. Bu kısıtlamalar, oyunun sadece ileri yönlü (forward-only) renderlama, dinamik gölgelerin olmaması, çok düşük çözünürlüklü dokular ve ekranda sadece yüzlerce poligon gibi teknik sınırlamalara yol açtı.
Bu ciddi kısıtlamalara rağmen Max Payne'in grafikleri, "duman ve aynalar" olarak adlandırılabilecek teknik bir sinerji sayesinde mümkün oldu. Geliştiriciler, karmaşık renderlama hesaplamalarının gerçek zamanlı yapıldığı izlenimini vermek için insan görsel algısını kandıran, çoğunlukla önceden hesaplanmış efektler kullandılar. Oyunun en iyi grafiksel özelliği, özellikle yavaş çekim çatışma sahnelerinde kendini gösteren parçacık efektleriydi. Örneğin, bir merminin duvara çarpması anında oluşan buhar izi, çatlak için oluşturulan decal, anında beliren beyaz duman parçacıkları ve dönen karmaşık parçalar gibi görünen ancak aslında çok daha az geometrik detaya sahip flipbook animasyonlu dokular, o dönemin diğer oyunlarında eşine az rastlanır bir etki derinliği sunuyordu.
Makale ayrıca, bu etkileyici efektlerin bile geliştirilebileceği noktalara değiniyor. Özellikle büyük parçacık karelerinin zemini görsel olarak hoş olmayan bir şekilde kesmesi (clipping) eleştiriliyor. Bu durum, derinlik arabelleğini okuyarak uygulanan yumuşak kesme (soft clipping) yönteminin o dönemdeki kısıtlamalar nedeniyle mümkün olmamasından kaynaklanıyordu. CPU tarafında parçacık karelerinin manipülasyonu veya piksel/vertex shader'larda zemin düzlemi temsili gibi potansiyel iyileştirmeler öneriliyor. Max Payne, kısıtlı donanım imkanlarına rağmen yaratıcı tekniklerle nasıl görsel bir şölen sunulabileceğinin çarpıcı bir örneği olmuştur.
Max Payne, 2000'li yılların başındaki kısıtlı donanım imkanlarına rağmen yaratıcı renderlama teknikleri ve parçacık efektleriyle oyun grafiklerinde nasıl çığır açtığını gösteren bir örnektir.