Bu makale, uzay-zamanın kuantum vakum sıvısının topolojik bir fazı olarak ortaya çıktığını öne süren birleşik bir teorik çerçeve sunmaktadır. Volovik-Klinkhamer'in vakum termodinamiği q-teorisi ile topolojik Fermi-noktası senaryosunu birleştirerek, Genel Görelilik ve Standart Model'in trans-Planckian bir substratın düşük enerjili kolektif uyarılmaları olarak ortaya çıktığını göstermektedir. Teoriye göre, evren boş bir kutu değil, süperakışkan bir sıvı vakumdur ve yıldızlar, gezegenler ve insanlar bu temel okyanus içindeki karmaşık girdaplar veya 'kabarcıklar' gibidir.
Erken evrenin Planck ölçeğinde kaotik ve etkili bir şekilde 2 boyutlu olduğu, soğudukça ise bugün içinde yaşadığımız kararlı 4 boyutlu geometriye 'kristalleştiği' belirtiliyor. Kütleçekimi ise sadece bir kuvvet değil, kuantum dolanıklığının bir tezahürü olarak tanımlanıyor. Uzay-zamanın kendisi, parçacıklar arasındaki milyarlarca kuantum bağlantıyla 'birbirine dikilmiştir'. Bu teoride kütleçekimi, evrenin her parçasını birbirine bağlayan ve uzayın kaosa geri dönmesini engelleyen bir bilgi ağıdır. Ayrıca, uzay-zamanımızın karmaşık bir ip düğümüne benzer belirli bir 'topolojik faz' içinde kilitli olduğu ve bu matematiksel 'düğümün' ışık hızı gibi fizik yasalarını hassas ayarlamalara gerek kalmadan koruduğu iddia ediliyor.
Çerçeve, Kozmolojik Sabit Problemi'ne termodinamik bir çözüm sunarak, ıraksak sıfır nokta enerjisinin denge durumunda Gibbs-Duhem ilişkisiyle tam olarak iptal edildiğini belirtiyor. Gözlemlenen Karanlık Enerji ise, bozulmuş bir durumdan vakum gevşemesi olarak tanımlanıyor. Bu yaklaşım, kuantum mekaniği ile kütleçekimi arasındaki çatışmayı çözerek, geometrik nicelemeyi kuantum vakumun topolojik hidrodinamiği ile değiştirmektedir.
Bu teori, kütleçekimini kuantum dolanıklığının bir tezahürü olarak yeniden tanımlayarak, uzay-zamanın kökeni ve evrenin temel yapısı hakkındaki anlayışımızı devrim niteliğinde değiştirmeyi hedefliyor.