Küçük (32-bit, 64-bit) blok şifreler, kısıtlı ortamlarda ve hafif protokollerde yaygın olsalar da, genellikle modası geçmiş ve güvensiz olarak algılanır. Özellikle yazılım uygulamalarında yeni projeler için uzak durulması gereken bir teknoloji olarak görülürler. Bu algı bir yere kadar doğru olsa da, modern uygulamalar ve protokoller, 128-bit blok şifrelerin bile yetersiz kaldığı durumları ortaya çıkarmış ve Rijndael-256 veya Vistrutah gibi daha büyük blok şifrelerine veya Keccak gibi genel permütasyonlara yönelimi hızlandırmıştır. Küçük blok şifrelerin temel sorunu, adından da anlaşılacağı gibi, blok boyutlarının küçük olmasıdır. Bu durum, olası girdi ve çıktı kümelerinin kolayca numaralandırılmasına yol açabilir ve bir anahtar için yaklaşık 2^16 blokta çakışmaların (collision) ortaya çıkma olasılığını artırarak güvenlik açıkları yaratır. Güvenli kullanımları, uygulamaya özel protokollerin çok dikkatli tasarlanmasını gerektirir.
Ancak, tüm bu sınırlamalara rağmen küçük blok şifreler, modern uygulamalarda bile oldukça faydalı olmaya devam edebilirler. Bir blok şifre, simetrik kriptografide temel bir yapı taşıdır; gizli bir anahtar kullanarak veriyi rastgele görünen bir permütasyonla şifreler ve ters permütasyonla geri çözer. Anahtar olmadan permütasyonun çözülmesi imkansızdır. Küçük blok şifrelerin en yaygın kullanım alanlarından biri sayaçların şifrelenmesidir. Örneğin, 32-bit bir blok şifre ile 0'dan 2^32'ye kadar olan bir sayacı, sayaç döngüye girmediği ve aynı anahtar farklı bir sayaç alanı için yeniden kullanılmadığı sürece güvenli bir şekilde şifreleyebilirsiniz. Gerçek dünya uygulamalarında sayaçlar (paket/frame numaraları gibi) her yerdedir ve bu tür senaryolarda küçük blok şifreler hala etkin bir çözüm sunar.
Küçük blok şifreler, sınırlamalarına rağmen belirli senaryolarda ve dikkatli tasarlanmış protokollerle modern uygulamalarda hala değerli bir kriptografik araç olabilir.