“Kafa Aktivatörü Gizemi” başlıklı makale, gelişim biyolojisi alanında bir zamanlar büyük yankı uyandıran ancak çözülememiş bir biyolojik bulmacayı ele alıyor. Hikaye, tatlı su knidlisi hidranın kafa rejenerasyonu için gerekli olduğuna inanılan “kafa aktivatörü” adlı kısa bir nöropeptit molekülü etrafında dönüyor. 1973 yılında Alman yüksek lisans öğrencisi H. “Chica” Schaller, Alfred Gierer laboratuvarında yaptığı çalışmayla hidrada kafa ve tomurcuk oluşumunu başlatan düşük molekül ağırlıklı bir maddeyi izole ettiğini iddia etti. Bu buluş, gelişim biyolojisi ile moleküler biyolojinin kesiştiği bir dönemde ortaya çıktı ve Chica'nın adını bilim dünyasına yazdırdı. Daha sonra, Chica ve meslektaşı Hans Bodemüller, bu maddeyi (ilk sekanslanan morfogen) sıralayarak diğer araştırmacıların kullanımına sundular. “Kafa aktivatörü” Chica'nın adıyla özdeşleşti ve sonraki yıllarda bu konuda birçok makale yayımladılar.
Ancak, Chica'nın bulguları tekrarlanamaz hale geldi. Hem erken dönemdeki meslektaşları hem de daha geniş Hydra alanı araştırmacıları, bu iddiaları terk etti. Stefan Berking çalışmasını tekrarlayamadı, Charles David hidra morfogenezi için yeni açıklamaların ortaya çıktığını gördü ve Robert Steele, bu iddialara fon ayırmaya değmeyeceğine karar verdi. Bugün, hidra sinir ağları, yaşlanma ve rejeneratif tıp çalışmaları için hala önemli bir model olsa da, hidra morfogenezini açıklayan yeni teoriler ortaya çıktı. Chica'nın “kafa aktivatörü”nün gizemi hiçbir zaman çözülemedi. Bu hikaye, bilimin embriyolojiden moleküler biyolojiye ve genetiğe doğru nasıl evrildiğini ve bilimsel ilerlemenin doğrulama ve tekrarlanabilirlik üzerine kurulu olduğunu çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Bir araştırmacının kariyerini parlatan, diğerini ise zor duruma sokan bu muamma, bilimsel keşif ve şüpheciliğin karmaşık ilişkisini gözler önüne seriyor.
Bilimsel keşiflerin doğrulanabilirliğinin ve tekrarlanabilirliğinin önemini, bir araştırmacının kariyerini etkileyen ve bilimsel alanların evrimini gösteren çarpıcı bir örnekle ortaya koyuyor.