İnşaat sektörü, dünya genelinde verimlilik sorunlarıyla boğuşan nadir alanlardan biridir. Sağlık, ulaşım veya otomotiv gibi sektörlerde farklı sistemlerle daha iyi performans gösteren ülkeler varken, inşaat, özellikle konut yapımında, çoğu ülke benzer zorluklarla karşı karşıyadır. Bu küresel soruna çözüm arayışları farklı coğrafyalarda özgün yaklaşımlar ortaya çıkarmıştır. Japonya, bu konuda dikkat çekici bir örnek sunmaktadır.
1970'lerin sonlarından itibaren Japonya'nın önde gelen inşaat firmaları, inşaat robotları araştırmalarına büyük yatırımlar yapmaya başlamıştır. Bu çabalar, tüm gökdelenleri inşa etmek üzere tasarlanmış otomatik bina fabrikalarının ortaya çıkmasıyla sonuçlanmıştır. Geleneksel endüstriyel inşaat yaklaşımının aksine, yani inşaat işini şantiye dışındaki bir fabrikaya taşımak yerine, Japon sistemleri fabrikayı doğrudan şantiyeye getirmiştir. Bu yaklaşım, şantiye dışı üretimin temel zorluklarından birini aşarken, beraberinde yeni bir dizi zorluk getirmiştir.
Japonya'ya ilk robotlar 60'ların sonunda ABD'den gelmiş ve hızla imalat sektöründe kök salmıştır. 1970'lerin sonlarından itibaren, Japonya'nın büyük inşaat müteahhitleri, MITI'nin desteğiyle, inşaat görevlerini yerine getirebilecek robotlar geliştirmeye yoğun bir şekilde yatırım yapmıştır. Yüksek işçilik maliyetleri, nitelikli işgücü bulma zorluğu ve durgunlaşan verimlilik eğilimi, robotları potansiyel bir çözüm olarak görmelerine neden olmuştur. 1983'te ilk inşaat robotu SSR-1'in (yangın yalıtımı püskürtmek için) geliştirilmesiyle başlayan bu süreçte, 1990'lara gelindiğinde 100'den fazla farklı tek görevli inşaat robotu geliştirilmiştir. Ancak bu çabaların sonuçları karışıktı; robotlar görevlerini verimli bir şekilde yerine getirebilse de, kurulum ve söküm için önemli zaman gerektiriyordu.
Japonya'nın inşaat sektöründeki robotik ve otomasyon denemeleri, küresel verimlilik sorununa yenilikçi bir yaklaşım sunarak, şantiye içi fabrika modelinin potansiyelini ve zorluklarını gözler önüne sermiştir.