Apollo 17 komutanı Gene Cernan'ın 1972'deki son sözleri, insanların Ay yüzeyine bıraktığı son ayak izleri oldu. Planlanan Apollo 18, 19 ve 20 görevleri iptal edildiğinden bu yana, 50 yılı aşkın bir süredir hiçbir insan Ay'a geri dönmedi. NASA'nın yakın zamanda fırlatmayı planladığı Artemis II görevi bir iniş yerine Ay'ın etrafında bir uçuş gerçekleştirecek olsa da, Apollo 17'den bu yana insanlığın Ay'a en yakın yolculuğu olacak. Peki, astronotların Ay'a geri dönmesi neden bu kadar uzun sürdü?
Smithsonian Ulusal Hava ve Uzay Müzesi'nden bilim ve teknoloji tarihçisi Teasel Muir-Harmony'ye göre, bu sorunun kısa cevabı "siyasi irade". İnsanları Ay'a göndermek, son derece karmaşık, çok maliyetli ve büyük ulusal yatırımlar gerektiren bir süreçtir. Bu, uzun bir süre boyunca öncelik olarak kalmalı. Apollo programının bütçe kesintileri nedeniyle sona ermesinden bu yana, insanları Ay'a tekrar göndermek için birçok federal girişim oldu. Ancak, başkanlık yönetimleri değiştikçe, bu büyük ölçekli programlar için uzay öncelikleri de değişti. Bu durum, yıllar sürecek, önemli finansman ve kaynak gerektirecek bir programı sürdürmek için gerekli siyasi iradenin oluşmasını engelledi.
NASA'da otuz yılı aşkın süre çalışmış eski baş teknolog Les Johnson da, hızla değişen siyasi hedeflerin kilit bir faktör olduğunu belirtiyor. Johnson'a göre, her dört ila sekiz yılda bir NASA'nın insanlı uzay uçuşu hedefleri tamamen, radikal bir şekilde değişti. Başkanlık dönemleri boyunca, Ay'a dönüş hedefleri iptal edilip uzay istasyonuna veya asteroitlere odaklanıldı, ardından tekrar Ay'a dönüldü. Bu sürekli değişen öncelikler ve politikalar, Ay'a kalıcı bir dönüş programının hayata geçirilmesini engelledi. Joe Biden'ın mevcut hedefleri değiştirmemesi ise bu döngüde bir istisna teşkil ediyor.
İnsanlığın 50 yılı aşkın süredir Ay'a geri dönmemesinin temel nedeni, sürekli değişen siyasi irade ve başkanlık yönetimlerinin uzay programı önceliklerini sık sık değiştirmesidir.