Makale, yazılım geliştiricilerin rolünün Büyük Dil Modelleri (LLM'ler) ile nasıl hızla değiştiğini inceliyor. LLM'leri geleneksel compiler'larla karşılaştırırken, temel bir farka dikkat çekiyor: geleneksel compiler'lar son derece güvenilirken, LLM'ler hızlarına ve sınırsız erişilebilirliklerine rağmen mantıksal ve işlevsel hatalara eğilimlidir. Bu güvenilmezlik, geliştiricilerin onları kusursuz araçlar olarak göremeyeceği anlamına geliyor. Bunun yerine, geliştiricilerin yeni anahtar rolü, bu güvenilmez compiler'ları "yönetmek" haline geliyor; tıpkı ilk kez yöneticilik yapan biri gibi. Bu durum, görevleri net bir şekilde belirlemeyi, işi verimli bir şekilde delege etmeyi ve LLM'ler tarafından üretilen kusurlu çıktıları titizlikle doğrulamayı ve güvence altına almayı gerektiriyor.
Yazar, ilk kez yöneticilik yapanların yaptığı iki yaygın hatayı belirliyor ve bunların mevcut LLM kullanımında da gözlemlendiğini belirtiyor: yetersiz delegasyon ve aşırı delegasyon. Yetersiz delegasyon, geliştiricilerin bir LLM'nin her adımını sürekli denetlemesiyle "mikro yönetim" olarak ortaya çıkıyor ve ölçeklenebilirliği sınırlıyor. Tersine, aşırı delegasyon, LLM'lere tüm karmaşık uygulamaları tamamlama konusunda körü körüne güvenmeyi içeriyor ve genellikle üretim için uygun olmayan bozuk veya sürdürülemez kodla sonuçlanıyor. Bu zorlukların üstesinden gelmek için makale, açık teslim noktaları ve insan müdahalesi için iyi tanımlanmış noktalar içeren net protokoller oluşturmayı öneriyor. Bu yaklaşım, geliştirme yaşam döngüsünün özellikle planlama ve doğrulama aşamalarında insan yargısının vazgeçilmez olduğunu vurguluyor.
Yapay zeka destekli geliştirme araçlarının yükselişiyle birlikte, yazılım geliştiricilerin rolü, güvenilmez araçları yöneten ve çıktılarını doğrulayan "yönetici" pozisyonuna doğru evriliyor.