Go runtime'ın başlangıç aşamasında kurulan bellek ayırıcısı, programın temel operasyonlarından biridir. Bu ayırıcı, bir depo yöneticisi gibi çalışarak, programın sürekli ihtiyaç duyduğu farklı boyutlardaki bellek bloklarını hızlıca sağlamak, depoyu düzenli tutmak ve çöp toplayıcı (garbage collector) ile iş birliği yaparak kullanılmayan bellekleri geri kazanmakla görevlidir.
Ancak, programdaki her değişken bellek ayırıcısı aracılığıyla tahsis edilmez. Go, verileri yığın (stack) ve küme (heap) olmak üzere iki ana alanda tutar. Yığın, fonksiyon çağrıları için hızlı ve geçici bir depolama alanı sunar; fonksiyon sona erdiğinde buradaki veriler otomatik olarak silinir. Küme ise, fonksiyon döndükten sonra da varlığını sürdürmesi gereken veriler (örneğin, işaretçiler veya programın diğer bölümlerinde kullanılacak değerler) için kullanılır. Go derleyicisi, "escape analysis" adı verilen bir analizle, hangi verinin yığında, hangisinin kümede yer alacağına derleme zamanında karar verir. Bellek ayırıcısı, yalnızca küme üzerindeki tahsisatlar için devreye girer.
Go'nun kendi bellek ayırıcısını kullanmasının temel nedeni, bellek talepleri için doğrudan işletim sistemine (mmap veya VirtualAlloc gibi sistem çağrıları aracılığıyla) başvurmanın yavaş olmasıdır. Sistem çağrıları, kullanıcı modundan çekirdek moduna geçiş gerektirdiğinden performans maliyeti yüksektir. Go runtime, bu yavaşlığı aşmak için işletim sisteminden daha büyük bellek blokları alır ve bunları kendi içinde daha küçük parçalara ayırarak programın ihtiyaçlarına göre daha hızlı ve verimli bir şekilde yönetir. Bu strateji, Go uygulamalarının genel performansını önemli ölçüde artırır.
Go'nun kendi bellek ayırıcısı, işletim sistemi çağrılarının yavaşlığını aşarak uygulamaların bellek yönetimini daha hızlı ve verimli hale getirir.