İndüktörler, manyetik bir alanda enerji depolayan pasif elektronik bileşenlerdir. Akımdaki değişimlere karşı koyarak doğru akımı (DC) geçirirken alternatif akımı (AC) engellerler. Ferrit çekirdekli indüktörler, ferritin yüksek manyetik geçirgenliği sayesinde indüktans değerini önemli ölçüde artırdığı için özellikle kullanışlıdır. Bu tür indüktörlerin yaygın bir kullanım alanı, AM radyolardaki ferrit çubuk antenlerdir; burada indüktör hem taşıyıcı dalganın manyetik bileşeniyle etkileşime giren bir anten hem de ayarlama devresinin bir parçası olarak işlev görür. Regency TR-1 ve Sony TR-55 gibi ilk transistörlü AM radyolar bile ferrit çubuk antenler kullanmıştır.
İndüktörler üzerinde çalışmak zor olsa da, temel malzemelerle yapmak oldukça kolaydır ve bu, uygulamanız için gerekli niteliklere uyacak şekilde indüktörün tasarımını manipüle etmenize olanak tanır. Ferritin indüktans üzerindeki etkisini gözlemlemek için, sadece tel bir bobinden oluşan veya "hava çekirdekli" bir indüktör oluşturarak başlayabiliriz. Gelecekte yeniden kullanımı kolaylaştırmak için, bobini bir ferrit çubuğun etrafına sarıp sonra kaydırarak çıkarabiliriz. Genellikle bobini çıkarmayı veya çekirdek malzeme üzerinde farklı bir konuma taşımayı kolaylaştırmak için bir kağıt parçası (yapışkan not gibi) kullanırız.
30 tur 28 AWG mıknatıs teli ile bobini oluşturduktan sonra, indüktansı ölçmek için bir LCR metre kullanılır. Mıknatıs telinin emaye kaplı olması nedeniyle, ölçüm yapmadan önce uçlarının sıyrılması gerekir. Bir maket bıçağı veya zımpara kağıdı bu işlem için kullanılabilir. Hava çekirdekli indüktörün ölçülen indüktansı oldukça düşüktür (örneğin, 5.3 uH). Ancak, bobini bir ferrit çekirdeğin etrafına sarmak, beklendiği gibi indüktansı önemli ölçüde artırır. Bu, ferritin manyetik alanı yoğunlaştırma yeteneğinden kaynaklanır ve bu da daha yüksek bir indüktans değeri sağlar.
Kendi indüktörlerinizi yapmak, elektronik projelerinizde özel ihtiyaçlarınıza göre bileşenleri tasarlama ve optimize etme esnekliği sunar.