Geleneksel olarak, bireylerin yeterince tasarruf yapmamasının temel nedeni olarak erteleme ve öz kontrol eksikliği gösterilir. Davranışsal ekonomi alanındaki onlarca yıllık çalışmalar, bu varsayım üzerine kurulu politikaların geliştirilmesine yol açmıştır; otomatik katılım ve varsayılan artış programları gibi uygulamalar, tasarruf yetersizliğinin bir tür kişisel disiplin sorunu olduğu inancıyla tasarlanmıştır. Ancak, Rohwedder, Hurd ve Börsch-Supan tarafından yapılan yeni bir çalışma, bu yaygın görüşe meydan okuyor. Amerika Birleşik Devletleri ve Singapur'da 60 ila 74 yaş arasındaki binlerce kişiyle yapılan anketler, erteleme davranışının tasarruf pişmanlığını anlamlı bir şekilde tahmin etmediğini ortaya koyuyor. Hatta bazı durumlarda, istatistiksel olarak anlamlı ilişkiler ters yönde bile seyrediyor.
Araştırmanın en çarpıcı bulgusu, tasarruf pişmanlığının asıl ve baskın belirleyicisinin ekonomik şoklara maruz kalmak olduğudur. Çalışma, bireylerin daha fazla tasarruf etmeyi dilemesinin, kişisel erteleme eğilimlerinden ziyade, finansal şoklarla karşılaşma deneyimleriyle doğrudan ilişkili olduğunu gösteriyor. Hem ABD hem de Singapur, emeklilik için bireysel sorumluluğu vurgulayan ülkeler olsa da, kurumsal tasarımları ve ekonomik şokları absorbe etme biçimleri büyük farklılıklar gösteriyor. Bu durum, bir ülkenin ekonomik şokları ne kadar iyi yönettiğinin, bireylerin tasarruf pişmanlığı üzerinde erteleme alışkanlıklarından çok daha büyük bir etkiye sahip olduğunu vurguluyor.
Bu bulgular, tasarruf politikalarının yeniden değerlendirilmesi gerektiğini düşündürüyor. Yalnızca bireysel davranışları hedefleyen "dürtmeler" ve otomatik kayıt programları yerine, ekonomik şoklara karşı daha dirençli kurumsal yapılar oluşturmanın ve vatandaşları bu tür şoklardan korumanın, uzun vadeli finansal refah ve tasarruf memnuniyeti için daha kritik olabileceği anlaşılıyor. Makale, tasarruf pişmanlığının temelinde yatan nedenlere dair bakış açımızı bireysel psikolojiden ulusal ekonomik yapıya doğru genişletiyor.
Tasarruf pişmanlığının temel nedeninin bireysel erteleme değil, ekonomik şoklara maruz kalma olduğu ve ulusal ekonomik yapıların bu konuda kilit rol oynadığı ortaya konuyor.