Disney animasyonlarının analog filmdeki orijinal renkleri dijital sürümlerde değişti

Bilgisayarlı animasyonun yaygınlaştığı 1990'lı yıllarda yapımlar doğrudan dijital ortamlarda değil, 35 milimetre analog film makaralarında gösterildi. Disney ve Pixar, dijital ortamda hazırladıkları sahneleri katot ışınlı tüp (CRT) ekranlar veya lazer sistemleri aracılığıyla kare kare filme aktardı. Bilgisayar ekranlarındaki piksellerin kimyasal film tabakasına aktarımı sırasında renk tepkileri doğrusal gerçekleşmediği için yapımcılar renk ve kontrast dengelerini filme göre kasten değiştirdi. Toy Story ve Disney Rönesansı dönemindeki yapımlar, sinema salonlarındaki analog projektörlerin özelliklerine göre özel olarak kalibre edildi.

Stüdyolar 35 milimetre baskıların gerektirdiği renk farklarını dengelemek için yoğun teknik ayarlamalar yaptı. Mulan, Hercules ve Notre Dame'ın Kamburu gibi filmlerde bilgisayardaki soğuk ve çiğ dijital tonlar, filme aktarıldığında yumuşayarak konsept çizimlerine uygun bir doku kazandı. Pixar sanatçıları da yeşil ve mavi gibi renklerin filmde farklı doygunluklara ulaştığını fark ederek dijital çalışma dosyalarını analog çıkışa göre hazırladı. Bu dönemde hazırlanan animasyon sahneleri, nihai görsel kalitesini ancak kimyasal filmin filtresinden geçtikten sonra tamamladı.

Dijital gösterim teknolojilerinin gelişmesi ve ev videosu formatlarının yaygınlaşmasıyla birlikte Disney ve Pixar doğrudan bilgisayardaki CAPS verilerinden aktarılan dijital sürümleri yayımladı. Yönetmenler ve yapımcılar pürüzsüz dijital görüntüleri ilk başta stüdyo monitörlerindeki orijinal hallerine sadık kaldığı gerekçesiyle benimsedi. Ancak doğrudan dijital aktarımlar, analog filmin emülsiyon yapısına ve ışık kırılmalarına göre tasarlanan sanatsal derinliği ortadan kaldırarak filmlerin sinemalarda izlenen orijinal görünümünü değiştirdi.