Yazar, "derinlemesine düşünme" eylemini özlediğini belirtiyor. Bu kavramı, belirli ve zor bir sorunla karşılaşıldığında, onu aşmak için günlerce zihinsel olarak mücadele etmek olarak tanımlıyor. Kişiliğini iki ana özellikle açıklıyor: "Yaratıcı" (Builder), yani bir şeyler yaratma, ürün çıkarma ve pragmatik olma arzusu; ve "Düşünür" (Thinker), yani derin ve uzun süreli zihinsel mücadele ihtiyacı. Yaratıcı tarafı, fikirleri gerçeğe dönüştürmekten, başarılı bir dağıtımın verdiği dopamin etkisinden ve sistemler inşa etmekten keyif alırken, Düşünür tarafı üniversite yıllarındaki fizik derslerindeki zorlu ödevlerle ortaya çıkmış.
Üniversitede, zor problemler karşısında öğrencilerin üç kategoriye ayrıldığını gözlemlemiş: çabuk vazgeçenler, araştırma yaparak çözüm bulanlar ve sadece "düşünerek" problemi çözenler. Yazar kendini üçüncü kategoriye dahil ediyor; günlerce, hatta haftalarca, uyanıkken veya uyurken bile problemi zihninde sürekli işleyerek çözüme ulaşan biri olarak tanımlıyor. Bu yöntemin ona asla başarısızlık getirmediğini ve derinlemesine düşünmenin kendi süper gücü olduğunu hissettiğini belirtiyor. Yazılım mühendisliğinin başlangıçta bu iki yönünü de tatmin ettiğini, hem faydalı şeyler üreterek Yaratıcı'yı hem de yaratıcı çözümler gerektiren zor problemleri çözerek Düşünür'ü beslediğini ifade ediyor.
Ancak son zamanlarda, bir problem üzerinde birkaç saatten fazla derinlemesine düşünme ihtiyacının önemli ölçüde azaldığını fark etmiş. Bu durumdan yapay zekayı (AI) sorumlu tutuyor. AI'ın, eskiden uzun süreli zihinsel çaba gerektiren birçok problemi basitleştirdiğini veya otomatikleştirdiğini ima ederek, bu "derinlemesine düşünme" fırsatlarının azaldığını ve bu durumun kendisinde bir boşluk yarattığını dile getiriyor.
Yapay zekanın yazılım geliştirme süreçlerine entegrasyonu, mühendislerin derinlemesine problem çözme ve yaratıcı düşünme pratiklerini nasıl etkilediği üzerine önemli bir tartışma başlatıyor.