Makale, insan bilincinin ve zekasının yalnızca kafatasımızdaki beyinde yer aldığına dair yaygın inanışı sorguluyor. Son yüzyılda sinirbilim ve bilişsel bilimler büyük ölçüde beyni merkeze alsa da, yazar vücudumuzda dağılmış halde bulunan diğer nöron kümelerine dikkat çekiyor. Bu bakış açısı, insan hesaplamasının merkezi değil, dağıtılmış bir yapıya sahip olduğunu öne sürüyor. Vücudumuzda üç ana "beyin" olduğu belirtiliyor. Bağırsaklarımızda yaklaşık 500 milyon nöron içeren enterik sinir sistemi bulunuyor; bu sayı bir köpeğin beynindeki nöron sayısına eşdeğer. Bağırsak, sindirim davranışlarımızı koordine eden, kendi duyusal mekanizmalarına ve gelişmiş bağışıklık sistemine sahip, ayrı bir zeki organizma gibi işliyor. Kalbimiz de 50.000 nörona sahip kendi sinir sistemine sahip. Kalbin duyusal ve motor nöronları, hatta beyne ulaşmadan önce yerel olarak iletişim kuran ara nöronları sayesinde bağımsız bir şekilde çalışabiliyor; hatta organ nakillerinde kalbin kendi başına atmaya devam etmesi ve bazı durumlarda eski sahibinin anılarının alıcıya geçebileceği iddiaları bu bağımsızlığı destekliyor. Omurilik ise yaklaşık 15 milyon nöron içeriyor ve sadece refleks yayları için değil, ağrı algısında da kritik bir rol oynuyor. Melzack ve Wall'un ağrı kapı kontrol teorisi, omurilikteki dorsal boynuzun ağrı sinyallerini beyne ulaşmadan önce güçlendirebileceğini veya bastırabileceğini öne sürmüştü. Bu nöron kümeleri, organlara bağımsız aktivite yeteneği kazandırarak, bilincin ve bedensel zekanın tek bir merkezi değil, tüm vücuda yayılmış bir fenomen olduğunu düşündürüyor.
İnsan bilincinin ve bedensel zekanın yalnızca beyinde değil, vücudun farklı bölgelerindeki nöron ağlarında da dağıtılmış bir şekilde var olduğunu anlamak, kendimize ve sağlığımıza bakış açımızı temelden değiştirebilir.