Uzay araçları için iyon iticilerle ve Xenon gazıyla çalışan yazar, bu kritik elementle olan etkileşimini oldukça soyut buluyordu. Ağır ve reaktif olmayan bir soygaz olan Xenon, karmaşık sistemlerde gizleniyor ve ancak vakum odalarında yapılan kontrollü ateşleme testlerinde "görünür" hale geliyordu. İşinde merkezi bir rol oynamasına rağmen iyonize gazlarla doğrudan, somut bir etkileşimin olmaması, yazarı kişisel, masaüstü bir ekran oluşturmaya yöneltti. Amacı, iyonize gazların davranışını daha iyi anlamak ve günlük olarak uğraştığı kavramların fiziksel bir temsiline sahip olmaktı.
Bu hedefi gerçekleştirmek için yazar, sadece Xenon içeren seçenekler bulunmadığından beşli bir soygaz tüpü paketi satın aldı. Hazır ekran montajlarının olmadığını fark edince, kendisi bir DIY projesine girişti. Ekranı için temel gereksinimler, gazları iyonize etmek için yüksek voltajlı bir RF güç kaynağı, elektriksel bir bağlantı mekanizması ve tüpleri tutacak bir yapıydı. Güç kaynağını yaratıcı bir şekilde bir plazma topu oyuncağının tabanından temin etti; bunu en güvenli, en ucuz ve en taşınabilir çözüm olarak gördü. Bu kaynak, 35 kHz'de 2-5 kV sağlayarak gerekli gücü temin ederken, düşük akım ve yüksek voltaj kurulumu sayesinde güvenliği de sağlıyordu. Böylece, "asil gazların tacı" ile büyüleyici bir masaüstü etkileşimi mümkün oldu.
Bir mühendisin mesleki merakını kişisel bir projeye dönüştürerek soyut bilimsel kavramları somut ve etkileşimli bir masaüstü deneyimine taşıması, bilimin günlük hayatla nasıl iç içe geçebileceğini gösteriyor.