1977 tarihli "In Praise of APL" makalesi, tüm üniversite öğrencilerine bilgisayar bilimi öğretiminde programlamanın kritik rolünü vurgulamaktadır. Makale, algoritma anlama ve oluşturma, bilgisayar organizasyonunu kavrama, en az bir programlama dilinde akıcılık geliştirme, sistem tasarımı yoluyla karmaşıklığı kontrol etme ve bilgisayar bilimcilerinin özverisini takdir etme gibi beş temel nedeni sıralar. Yazar, bilgisayar biliminin yerçekimi gibi sezgisel kavramlar üzerine kurulu olmadığını, aksine öğrencilerin hesaplamanın olanaklarını ve sonuçlarını en iyi program yazarak keşfettiğini savunur.
Makale, öğrencilerin istatistik paketleri veya veri yönetimi sistemleri gibi başkalarının programlarını yoğun bir şekilde kullanmasından ziyade, kendi ifadelerini ustalaşmalarının önemini vurgular. Sınırlı bir dönem içinde öğrencilerin yeteneklerini keskinleştirecek ve bilgisayarın yeteneklerine dair algılarını genişletecek görevlerle uğraşması gerektiğini belirtir. Bu süreçte, öğrencilerin bilgisayarla erken ve sık temas kurması, etkileşimli ve zaman paylaşımlı bir sistem kullanması önerilir. Programlama öğrenimi, hatalardan kurtulma ile kesintiye uğrayan bir keşif dizisini içerir; başlangıçtaki sentaks hataları zamanla daha derin anlamsal hatalara dönüşür.
Sonuç olarak, makale, öğrencilerin sembolik sistemlerin doğası hakkındaki algılarını bir programlama dilinde hassas bir şekilde ifade etmeyi öğrenmeleri gerektiğini savunur. Bu uyanışı hızlandırmanın en iyi yolunun sürekli programlama olduğunu belirterek, doğru ve dengeli programlar yazmak için öğrencilerin farklı programlar arasında geçiş yapmaya zorlanabileceği bir öğrenme ortamının önemini vurgular.
Makale, bilgisayar bilimleri eğitiminde teorik bilginin ötesinde, pratik programlama deneyiminin ve etkileşimli öğrenme ortamlarının vazgeçilmez olduğunu vurgulamaktadır.