Anthropic’in sonsuz kütüphanesi koruma açığını gösterdi

Anthropic, Project Panama kapsamında milyonlarca basılı kitabı toplu satın alıp ciltlerini söktü, sayfaları taradı ve kâğıtları imha etti. Şirketin 2024 tarihli iç planları, dünyadaki tüm kitapları içeren ve “sonsuza kadar” saklanacak merkezi bir kütüphane oluşturmayı hedefledi. Mahkeme, yasal olarak satın alınan kitapların taranıp dijital kopyayla değiştirilmesini adil kullanım saydı. Ancak Books3, LibGen ve Pirate Library Mirror gibi kaynaklardan edinilen korsan kopyaların süresiz saklanmasını ihlal olarak değerlendirdi. Taraflar, korsan içerikler için 1,5 milyar dolarlık bir uzlaşmaya vardı.

The Traces’te yayımlanan deneme, tartışmayı yalnızca telif hakkı üzerinden ele almıyor. Metin, telif hukukunun bilgiyi üretiminden korunmasına, erişilebilirliğinden bakımına kadar tüm yaşam döngüsü için bir sorumluluk tanımlamadığını savunuyor. Yaygın kitaplarda bir kopyanın imha edilmesi metni ortadan kaldırmıyor. Ancak 404 Media’nın izini sürdüğü nadir, antika ve baskısı tükenmiş kitaplarda dijital kopya bulunmayabiliyor. Bu durumda Anthropic’in satın aldığı nüshanın imhası, eserin doğrulanabilir varlığını kamusal ve çoğul bir durumdan özel ve tekil bir duruma taşıyor.

Deneme, telif hakkı, fiziksel kopya mülkiyeti ve ifade özgürlüğü arasındaki boşlukları da inceliyor. Aaron Swartz’ın JSTOR’dan yaklaşık 4,8 milyon makale indirdiği dava, bilgiye erişimi düzenleyen mekanizmaların hak sahibinin isteğinden bağımsız biçimde işlemeye devam edebildiğini gösteren örnek olarak sunuluyor. Metne göre mevcut hukuk, eserleri korumayı zorunlu kılmadan çoğaltmayı sınırlıyor.